خدمت به زائر امام رضا(ع)؛ افتخاری که کارکنان مرکز مدیریت چشم‌انتظار تکرارش بودند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، روزهای پایانی ماه صفر برای مشهد مقدس، روزهای متفاوتی است؛ روزهایی که خیابان‌ها و مسیرهای منتهی به حرم مطهر رضوی، پر از زائرانی می‌شود که از شهرها و روستاهای مختلف، گاه کیلومترها پیاده آمده‌اند تا خود را به آستان حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) برسانند.

در این میان، موج خدمت‌رسانی به زائران نیز جلوه‌ای دیگر از ارادت مردم به امام هشتم(علیه‌السلام) است؛ از موکب‌هایی که غذای گرم میان زائران توزیع می‌کنند تا خادمانی که بی‌نام و نشان، بخشی از وقت خود را برای آسایش زائران اختصاص داده‌اند.

موکب شهدای روحانی حوزه علمیه خراسان نیز در همین روزها، میزبان زائران حضرت رضا(علیه‌السلام) است؛ موکبی که در کنار خدمات مختلف، فرصتی فراهم کرده تا کارکنان مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان نیز از فضای اداری فاصله گرفته و در جایگاه خادم، در کنار زائران قرار بگیرند.

برای برخی از این کارکنان، حضور در موکب تجربه‌ای تازه نیست؛ آنان سال گذشته نیز خادم زائران بوده‌اند و از همان زمان، چشم‌انتظار بودند تا بار دیگر روزهای پایانی صفر فرا برسد و بتوانند سهمی هرچند کوچک در خدمت به زائران حضرت رضا(علیه‌السلام) داشته باشند.

خبرنگار خبرگزاری حوزه در مشهد در حاشیه فعالیت موکب شهدای روحانی، با شماری از کارکنان مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان درباره حال‌وهوای خدمت به زائران، انگیزه حضور در موکب و احساس آنان از این توفیق به گفت‌وگو نشسته است.

دعایی که از سال گذشته در دل مانده بود

حجت‌الاسلام مهدی محمدی، مسئول دفتر اسناد و تراث حوزه علمیه خراسان، با نگاهی احساسی و اندکی ناراحتی در دل، از توفیق دوباره حضور در موکب شهدای روحانی سخن گفت؛ نگاهی که نشان می‌داد برای او، این روزها تنها چند روز خدمت نیست، بلکه فرصتی است که ارزش تکرار شدن دارد.

وی اظهار داشت: خیلی خوشحالم که خداوند متعال به من توفیق داد که امسال هم مثل سنوات گذشته در خدمت زائران و مجاوران علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) باشم و امیدوارم بتوانیم خدمتگزار کوچکی باشیم و در این روزهای پایانی، در خدمت زائران حضرت رضا(علیه‌السلام) باشیم.

وی درباره معنای خدمت در موکب شهدای روحانی گفت: خدمت در موکب شهدای روحانی یعنی خدمت به جامعه‌ای که در آن فرهنگ و مذهب زنده است و به‌لطف الهی بتوانیم همه ما رهرو راه شهدا، مخصوصاً شهدای روحانی و رهبر شهید و عزیزمان باشیم.

وی سپس از انتظاری گفت که از سال گذشته در دل داشته است: از پارسال منتظر بودم. حقیقتاً دعایم این بود که خداوند امسال هم قسمت و روزی‌ام کند و زنده باشیم و خدمتگزار زائران و مجاوران علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) در موکب شهدای روحانی باشیم.

بغضی که با سؤال «آخرین سال» شکست

حجت‌الاسلام علی عابدی، از همکاران مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان هنگام صحبت درباره زائران، با بغضی در صدا سخن می‌گفت؛ بغضی که به نظر می‌رسید تلاش دارد آن را پنهان کند و اشک خود را در برابر خبرنگار آشکار نسازد.

وی گفت: زمانی که این زائرین را می‌بینم که مشتاقانه برای زیارت پیاده‌روی می‌کنند، یک احساس بسیار لذت‌بخش و خوبی دارم.

وقتی از او خواسته شد خدمت در موکب شهدای روحانی را در یک جمله توصیف کند، پاسخ داد: عشق به امام رضا و خدمت به امام مهربانی‌ها بهترین حرکتی است که در این موکب انجام می‌شود.

حجت‌الاسلام عابدی ادامه داد: از پارسال منتظر بودم. حتی زمانی که در سفر اربعین هم مشرف شدم، انتظار این را داشتم و روزشماری می‌کردم که در چنین روزی در خدمت زائرین امام رضا(علیه‌السلام) باشم.

اما وقتی از او درباره احتمال آخرین سال خدمت پرسیده شد، بغضش بیشتر شد و با احساسی آشکار گفت: دوست ندارم؛ گر بنا باشد چنین چیزی باشد، دوست دارم امام رضا(علیه‌السلام) خودشان آنجا پذیرای ما باشند.

وقتی شستن استکان زائر، تصویر روحانیت را تغییر می‌دهد

حسن حیدری با چهره‌ای جدی، از حضور خود در موکب شهدای روحانی گفت؛ جدیتی که هنگام صحبت از جایگاه روحانیت در میان مردم بیشتر به چشم می‌آمد.

وی اظهار داشت: سال گذشته خیلی توفیق نداشتم که در موکب خدمت کنم و واقعاً لحظه‌شماری می‌کردم که امسال برسد و بتوانم بیایم خدمت کنم.

وی خدمت به زائران حضرت رضا(علیه‌السلام) را افتخار دانست و افزود: برای ما افتخاری است که خادم زوار امام رضا(علیه‌السلام) باشیم، آن هم در موکب شهدای روحانی که متعلق به حوزه علمیه است.

حیدری با اشاره به تأثیر حضور روحانیون در عرصه خدمت‌رسانی به مردم گفت: مردم نگاهشان به حوزه قطعاً تأثیرگذار است. وقتی طلاب را با عمامه و لباس روحانیت می‌بینند که خدمت می‌کنند، دیدشان عوض می‌شود.

وی ادامه داد: برای مردم خیلی مهم است که یک طلبه بیاید خدمتگزارشان باشد؛ استکانشان را بشوید، ظرفشان را بشوید و به آنها خوشامد بگوید. این برای من افتخار است و خوشحالم که امسال خدا توفیق داد خدمتگزار زائران امام رضا(علیه‌السلام) باشم.

لبخندی که پشت آن، حسرت یک ساله بود

حجت‌الاسلام محسن زارعی، از همکاران مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان در بخش ساماندهی کادر مدارس، با خنده و حال‌وهوایی صمیمی از حضور خود در موکب سخن گفت؛ لبخندی که در کنار کلماتش، شوق خدمت را به خوبی نشان می‌داد.

وی اظهار داشت: حس خیلی خوبی ایجاد می‌کند. از نظر مردم، روحانی خوب آن روحانی‌ای است که بتواند خوب به مردم خدمت کند.

حجت‌الاسلام زارعی افزود: موکب جایی است که این کار می‌تواند عملیاتی شود و خدمت را به مردم نشان بدهد؛ اینکه هم روحانیت در بین مردم است و هم می‌تواند خدمت‌رسان باشد.

وی سپس از حسرت سال گذشته گفت: من از پارسال برای اینکه نتوانستم در این موکب شرکت کنم، حسرت می‌خوردم که این فرصت را از دست دادم و حقیقتاً منتظر بودم امسال برپا شود و با تمام توان بتوانم در این موکب خدمت کنم.

وی در پایان با همان حال‌وهوای امیدوارانه گفت: امیدوارم خدا قبول کند و بتواند از ما به احسن وجه پذیرا باشد.

خجالتی اما خوشحال از خادمی امام هشتم(علیه‌السلام)

حجت‌الاسلام حامد قشلاقی، از کارکنان مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان از شهرستان بجنورد، با حالتی احساسی و کمی خجالتی درباره حضورش در موکب صحبت کرد؛ گویی برای او سخن گفتن از این توفیق دشوارتر از خود خدمت کردن بود.

وی اظهار داشت: از اینکه بخشی از وقت و توان خودم را برای خدمت به زائران حضرت گذاشتم، احساس خوشحالی دارم و امیدوارم لایق خدمت به زائران امام هشتم باشم.

حجت‌الاسلام قشلاقی افزود: من از پارسال منتظر بودم که این ایام بیاید و بتوانم به زائران امام رضا(علیه‌السلام) خدمت‌رسانی کنم.

وی ادامه داد: توفیق خدمت در اربعین را نداشتم، ولی امسال توفیق خدمت به زائران امام رضا(علیه‌السلام) در مشهد مقدس را داشتم.

کلاه لبه‌دار و قدمی کوچک در دریای خروشان خدمت

علی‌اکبر فلاح، از کارکنان بخش حراست مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان، با چهره‌ای جدی و در حالی که کلاه لبه‌داری بر سر داشت، از حضور خود در جمع خادمان موکب سخن گفت.

وی اظهار داشت: هر کس در این ایام علاقه‌مند است که در این دریای خروشانی که همه به نوعی دارند به زوار علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) خدمت می‌کنند، مختصر قدمی بردارد.

فلاح افزود: ما هم به سهم خودمان بخشی از وقتمان را سعی می‌کنیم در این موکب خدمت‌رسانی کنیم و خیلی هم از این کار خشنودیم که حداقل فرصتی به وجود آمده که بتوانیم یک قدم برای زائران امام رضا برداریم.

وی درباره معنای خدمت در موکب شهدای روحانی گفت: شاید به نوعی یکی از آن وظایف خدمات اجتماعی باشد که رهبر شهیدمان برای روحانیت و طلاب مطرح کردند و در راستای همان، بخش کوچکی از خدمات‌رسانی به این جامعه مذهبی و بافت دینی کشورمان باشد.

فلاح ادامه داد: من از پارسال منتظر این صحنه بودم که بعد از اربعین، آن شور و حرارتی که در اربعین وجود دارد، ادامه پیدا کند و مثل رودی به یک دریای خروشان وصل شود.

لبخند یک خادم در میان شلوغی موکب

سعید خوشی، از کارکنان مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان، که با چهره‌ای خندان و روحیه‌ای صمیمی در موکب حضور داشت، خدمت به زائران را تجربه‌ای شیرین و ارزشمند می‌دانست.

لبخند او در میان شلوغی موکب، بیش از هر کلامی نشان می‌داد که خادمی زائران حضرت رضا(علیه‌السلام) برای او صرفاً یک مسئولیت نیست؛ بلکه فرصتی برای سهیم شدن در حال‌وهوای خدمت به زائران و مجاوران حضرت است.

خوشی نیز مانند دیگر کارکنان مرکز مدیریت، بخشی از وقت خود را در روزهای پایانی ماه صفر به خدمت‌رسانی در موکب شهدای روحانی اختصاص داده و این حضور را فرصتی برای ادای سهم خود در خدمت به زائران امام هشتم(علیه‌السلام) می‌داند.

مصاحبه‌ای که دوست نداشت؛ خدمتی که نمی‌خواست تمام شود

سیدعلی‌اصغر موسوی، از کارکنان اداره انبار مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان، چندان علاقه‌ای به انجام مصاحبه نداشت و ترجیح می‌داد به جای صحبت کردن، همچنان مشغول خدمت باشد؛ اما وقتی از انگیزه حضورش در موکب پرسیده شد، کوتاه و صادقانه پاسخ داد: علت اصلی خدمت ما اینجا، خدمت به امام رضا و خدمت به زائران امام رضاست.

موسوی درباره احساس خود از خدمت در جوار حضرت رضا(علیه‌السلام) گفت: احساسم از این بالاتر که ما در جوار حضرت رضا داریم خدمت می‌کنیم، اصلاً قابل وصف نیست.

اما وقتی از موسوی درباره اینکه اگر امسال آخرین سال خدمتش باشد چه احساسی خواهد داشت، پرسیده شد، لحنش رنگ دلتنگی گرفت و گفت: از اینکه نتوانم به ظاهر به امام رضا خدمت کنم، غصه‌ام فقط همین است.

وی افزود: فکر می‌کنم تمام توانم را گذاشتم، مخصوصاً امسال که بتوانم خدمت خوبی کنم، ولی همین غصه‌ام است که نتوانم دیگر این جمعیت و این حال و هوا را ببینم و نتوانم اینجا خدمت کنم.

خادمی که ترجیح داد از خودش نگوید

در ادامه این گفت‌وگوها، خبرنگار خبرگزاری حوزه علمیه خراسان به سراغ کیومرث یوسف‌زاده، از نیروهای خدمات و تشریفات موکب رفت؛ خادمی که شاید برخلاف بسیاری، چندان اهل قرار گرفتن مقابل دوربین و صحبت کردن درباره خودش نبود.

یوسف‌زاده که با حالتی متواضعانه و از سر خجالت، ترجیح می‌داد در حاشیه بماند و همچنان به وظیفه خود در خدمت‌رسانی مشغول باشد، ابتدا حاضر نشد برای گفت‌وگو جلو بیاید و با همان سادگی و بی‌تکلفی گفت: «از خودت چیزی بنویس.» شاید همین جمله کوتاه، بیش از یک مصاحبه طولانی درباره او سخن بگوید؛ خادمی که ترجیح می‌دهد به جای آنکه از خودش بگوید، در سکوت خدمت کند و سهمش را از میزبانی زائران حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) ادا کند.

اشک‌های یک خادم در شوق دوباره خدمت به امام رضا(علیه‌السلام)

حجت‌الاسلام جواد کوهگرد، کارشناس جذب و گزینش اداره کارگزینی، وقتی از حال‌وهوای خدمت به زائران سخن می‌گفت، اشک در چشمانش نشست؛ گویی واژه‌ها برای توصیف آنچه در دل داشت، کافی نبود.

وی اظهار داشت: احساس قابل وصف نیست. آدم لحظاتی را که اینجا در کنار زائرین امام رئوف(علیه‌السلام) و مشغول خدمتگزاری به عزاداران، مجاوران و زائران امام رضا(علیه‌السلام) است، احساس می‌کند که از عمرش حساب نمی‌شود.

حجت‌الاسلام کوهگرد افزود: خدا را شاکریم که این فرصت فراهم شده و چند سالی است که مرکز مدیریت این فرصت را فراهم می‌کند. توفیق است که به همراه خانواده و بچه‌ها می‌آییم و اینجا خدمتگزاری می‌کنیم.

وی با اشاره به انتظار خود برای رسیدن دوباره این ایام گفت: من از پارسال منتظر بودم. وقتی انسان در این محیط قرار می‌گیرد، آن انتظار از همان لحظه در وجود او شکل می‌گیرد که سالگرد شهادت امام رئوف(علیه‌السلام) فرا برسد و بتواند ذره‌ای در این دریایی باشد که از عشق و محبت به اهل‌بیت(علیهم‌السلام) و امام رئوف(علیه‌السلام) شکل می‌گیرد.

حجت‌الاسلام کوهگرد درباره احتمال پایان این توفیق نیز با لحنی متأثر گفت: قابل گفتن نیست؛ آدم احساس می‌کند که آقا دیگر نخواسته و این نخواستن خیلی سخت است. هر سال لحظه‌شماری می‌کنیم که این ایام بیاید و یک خدمتگزاری داشته باشیم و این خیلی سنگین است.

از تعمیر لباس زائران تا شوق ثبت لحظه‌های خدمت

ابوالفضل صادقی‌فر، از نیروهای بخش خیاطی، در کنار خدمت‌رسانی به زائران، علاقه‌ای ویژه به حوزه عکس و خبر نیز داشت و همین علاقه سبب شد گفت‌وگو با او رنگ‌وبوی متفاوتی پیدا کند.

وی با اشاره به فعالیت خود در بخش خیاطی موکب اظهار داشت: واقعاً خدمت به زائر امام رضا(علیه‌السلام) لذت‌بخش است؛ از هر لحاظی که بگوییم. کسی می‌آید و لباسش پاره شده یا ساک و کیفش زیپش خراب شده و ما آن را تعمیر می‌کنیم. این خودش یکی از لذت‌بخش‌ترین چیزهایی است که تا حالا تجربه کرده‌ایم.

صادقی‌فر ادامه داد: پارسال هم بودم و امسال هم خدا را شکر در این قسمت داریم به زائران امام رضا(علیه‌السلام) خدمت می‌کنیم.

وی درباره احتمال پایان این خدمت با لحنی صمیمی و قاطع گفت: خدا نکند، همیشه دعا می‌کنم هرچه سریع‌تر سال دیگر دوباره همین موکب برپا شود و دوباره این خدمت را انجام بدهم.

خدمتی بی‌ادعا با یک آرزوی بزرگ برای فرج

علی معینی‌صدر، از نیروهای آبدارخانه طبقه نخست، در حالی که مشغول واکس زدن کفش‌های زائران بود، با همان روحیه آرام و خجالتی خود به پرسش‌ها پاسخ داد؛ پاسخ‌هایی کوتاه، اما صادقانه.

وی گفت: خیلی خوشحالم که با تنی سالم دارم به این مجموعه خدمت می‌کنم. مطمئنم خیلی از افراد هستند که این موقعیت را دارند و آرزویش را می‌کنند و امیدوارم همه آرزومندان به آرزوها و آمالشان برسند.

وقتی از معینی‌صدر پرسیده شد اگر حضرت رضا(علیه‌السلام) وارد موکب شوند و او را در حال خدمت به زائران ببینند، چه می‌گوید، پاسخ داد: فقط می‌گویم برای فرج آقا امام زمان(عج) دعا کنید.

گلاب‌افشانی بر زائران، به نیت ذخیره‌ای برای قیامت

حجت‌الاسلام سیدمصطفی رضایی‌طلب یزدی، مسئول اداره رفاهی حوزه علمیه خراسان، با چهره‌ای خندان در میان خادمان موکب حضور داشت و امروز نیز با پاشیدن گلاب بر سر و روی زائران، حال‌وهوای خدمت را عطرآگین‌تر کرده بود.

وی حضور در موکب و خدمت به زائران حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) را عنایتی بسیار ویژه دانست و اظهار داشت: فکر می‌کنم این توفیقی نیست که شامل هر کسی بشود. خداوند متعال امسال این توفیق را شامل ما کرد که بتوانیم به زائران حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) خدمت کنیم.

حجت‌الاسلام رضایی‌طلب یزدی افزود: خیلی خوشحالم که توانستم خدمت بزرگی به زائران داشته باشم که ذخیره قبر و قیامتمان باشد.

خدمت به زائران؛ خدمتی به سربازان امام زمان(عج)

محمد رستم‌زاده، مدیر عمران و پشتیبانی مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان، در حالی که خستگی روزهای پرکار خدمت در چهره و کلامش کاملاً پیدا بود، با این حال خود را به گفت‌وگو رساند. پاسخ‌های کوتاه و گاه تک‌کلمه‌ای او، بیش از آنکه نشانه بی‌میلی باشد، حکایت از فرط خستگی و ساعات طولانی حضور در موکب داشت.

وی درباره احساس خود از خدمت به زائران گفت: به نظرم احساسی بالاتر از این نیست که خدمت به زائر علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) انجام دهیم.

رستم‌زاده خدمت در موکب را در یک جمله خدمت به سربازان امام زمان(عج) توصیف کرد و افزود: از پارسال منتظر بودم که توفیق حضور مجدد نصیب ما شود.

وی درباره احتمال آخرین سال خدمت نیز گفت: قطعاً غم بزرگی به انسان دست می‌دهد؛ اینکه توفیق از انسان سلب شود.

عشقی که خدمت به زائران را از عمق جان رقم می‌زند

احمدرضا قوامی، پیش از آغاز مصاحبه با دقت و کنجکاوی می‌خواست بداند خبرنگار قرار است چه سؤال‌هایی بپرسد؛ شاید می‌خواست برای پاسخ گفتن آماده باشد، اما وقتی گفت‌وگو آغاز شد، سخنانش به یکی از روایت‌های صمیمی این گزارش تبدیل شد.

وی اظهار داشت: ما یک عشق و علاقه خاصی به اهل‌بیت(علیهم‌السلام) داریم و این را در محبت به زائران اهل‌بیت(علیهم‌السلام) می‌بینیم. دوست داریم برای زائران اهل‌بیت(علیهم‌السلام) که از راه‌های دور آمده‌اند، خدمتی داشته باشیم.

قوامی افزود: این از عمق جان ما نشأت گرفته که بتوانیم این خدمت را داشته باشیم.

وی با اشاره به انتظار خود برای حضور دوباره در موکب گفت: من از پارسال منتظر بودم که امسال حتماً شرکت کنم و با بهترین وضع بتوانم به زائران اهل‌بیت(علیهم‌السلام) خدمت کنم.

خدمت به زائر امام رضا(علیه‌السلام)، خدمت به خود حضرت است

حجت‌الاسلام اسدالله علیزاده، این روزها عملاً شب و روز خود را وقف موکب شهدای روحانی کرده است؛ حضوری مستمر که سبب شده خدمت در موکب بخش مهمی از زندگی روزهای پایانی صفر او باشد.

وی خدمت به زائر امام رضا(علیه‌السلام) را خدمت به خود حضرت دانست و گفت: خدمت به زائر امام مهربانی‌ها در واقع خدمت به خود حضرت رضاست و امیدواریم بتوانیم با خدمتی که به زائرانش انجام می‌دهیم، قلب حضرت را راضی و خشنود کرده باشیم.

حجت‌الاسلام علیزاده در توصیف احساس خود از خدمت در موکب گفت: واقعاً قابل توصیف نیست. نمی‌شود آن احساسی را که در خدمت به زائران داری، با گفتار بیان کرد؛ چون واقعاً یک چیز دلی است.

وی ادامه داد: الان که صف‌های پرجمعیت و ازدحام و خدماتی را که ارائه می‌شود می‌بینی، به وجد می‌آیی؛ اما وقتی به انتهایش فکر می‌کنی که زمانی می‌رسد که دیگر زائری نیست و این موقعیت و پایگاهی را که می‌توانی در آن خدمت کنی از دست می‌دهی، واقعاً غم‌انگیز و اندوهناک است.

علیزاده درباره مواجهه احتمالی با حضرت رضا(علیه‌السلام) نیز گفت: اگر چنین اتفاقی بیفتد، نمی‌شود چیزی گفت. زبان آدم قفل می‌شود و اشک جاری می‌شود. امید است که حضرت هم به ما نگاهی بکنند.

آرزوی خادمی تا آخرین روز زندگی

محمدعلی دعاگو، از پرسنل مجتمع جوادالائمه(علیه‌السلام)، این روزها بخش سخت و پرزحمت آشپزی را بر عهده دارد؛ کاری که شاید کمتر در قاب دوربین دیده شود، اما بخش مهمی از خدمت به زائران را شکل می‌دهد.

وی اظهار داشت: به لطف الهی امسال توفیق نصیب ما شد که به زائران آقا علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) خدمت کنیم.

دعاگو افزود: امیدوارم که خداوند طول عمر بدهد که بتوانیم تا آخر عمر، تا روزی که زنده هستیم، به زائران آقا علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) خدمت کنیم.

وقتی از او درباره آخرین سال خدمت پرسیده شد، مکثی کرد و با تأثر گفت: نمی‌دانم چه بگویم؛ ناراحت می‌شوم و متأثر می‌شوم.

پایان خدمت؛ بدترین خبری که یک خادم می‌تواند بشنود

جواد مددی، از دیگر خادمان موکب، چندان اهل مصاحبه نبود؛ با خجالت و کم‌رویی تلاش می‌کرد از قرار گرفتن مقابل خبرنگار فاصله بگیرد و گویی انجام گفت‌وگو برایش سخت‌تر از خود خدمت بود.

با این حال، وقتی چند جمله‌ای درباره حضورش در موکب گفت، صادقانه اظهار داشت: انصافاً آدم وقتی از دل و جان به زوار امام رضا(علیه‌السلام) خدمت می‌کند، حس خوبی به آدم دست می‌دهد؛ واقعاً قابل وصف نیست.

مددی ادامه داد: من از پارسال منتظر بودم که این لحظه برسد و بتوانم به زوار حضرت خدمت کنم.

وقتی از او درباره احتمال آخرین سال خدمت پرسیده شد، پاسخ کوتاه اما معناداری داد: بدترین خبری است که می‌توانید به من بدهید.

حسی که هیچ جای دیگری نمی‌توان تجربه کرد

کاظم جان‌بیگی، از نیروهای پشتیبانی مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان، در حالی به گفت‌وگو نشست که خستگی چند روز خدمت مداوم در چهره‌اش پیدا بود؛ خستگی‌ای که البته نتوانسته بود از شوق او برای حضور در موکب کم کند.

وی اظهار داشت: واقعاً این احساس را نمی‌شود گفت. این حس و احساس را جای دیگری نمی‌شود تجربه کرد.

جان‌بیگی افزود: واقعاً از ته دل خوشحالیم که مثل سال گذشته توفیقی شد و ائمه اجازه دادند امسال هم باشیم و خدمت کنیم.

خدمت به زائران؛ فرصتی برای رشد و تعالی روح

حجت‌الاسلام عمار خزائی، از مدیریت ساماندهی امور مدارس، با جدیتی که در کلام و چهره‌اش دیده می‌شد، درباره خدمت به زائران گفت: خدمت کردن به علت آفرینش این نظام هستی، یعنی اهل‌بیت و ائمه اطهار(علیهم‌السلام)، یک توفیق است و هر کسی در این زمینه خدمتی داشته باشد، باعث رشد و تعالی روحی خود شخص می‌شود.

وی افزود: این سومین یا چهارمین سالی است که در خدمت دوستان و زائران علی‌الرضا(علیه‌السلام) هستیم.

حجت‌الاسلام خزائی موکب شهدای روحانی را یکی از موکب‌های خدمتگزار دانست و گفت: روحانیت عرصه‌های مختلفی برای خدمت دارد و این موکب نیز با توجه به این ایام و حضور زائران از سراسر کشور، فرصت ارزشمندی برای خدمت به زائران علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) است.

وی درباره پایان این خدمت نیز اظهار داشت: سعی می‌کنیم خوب خدمت کنیم؛ به‌گونه‌ای که ذخیره‌ای باشد تا در آخرت نتیجه عملمان را ببینیم.

هر خادم گوشه‌ای از پرچم خدمت را بر دوش می‌گیرد

محمدعلی دارایی، از نیروهای خدماتی و پیک مرکز مدیریت حوزه علمیه خراسان، از آن دست نیروهایی است که انرژی و تحرک او در فضای موکب به چشم می‌آید؛ حضوری فعال و پرانرژی که باعث شده بخشی از امور خدمت‌رسانی را با جدیت دنبال کند.

وی درباره احساس خود از خدمت گفت: حس خوبیه؛ یک وظیفه است. بالاخره هر کسی باید یک گوشه بیرق و پرچم را بگیرد که زمین نماند و همه زوار علی‌بن‌موسی‌الرضا(علیه‌السلام) از این توفیقات بهره‌مند شوند.

خادمانی که ترجیح می‌دهند به جای سخن، خدمت کنند

هادی نجفی اما همچنان همان پاسخ همیشگی خود را داشت؛ وقتی خبرنگار به سراغش رفت، با فروتنی گفت: من حرفی برای گفتن ندارم، از خودتان بزنید؛ همین پاسخ کوتاه، شاید بهترین توصیف برای روحیه خادمانی باشد که ترجیح می‌دهند به جای سخن گفتن از خود، در گوشه‌ای از موکب مشغول خدمت باشند و دیگران از حضورشان بهره‌مند شوند.

چراغ خدمت به اهل‌بیت(علیهم‌السلام) خاموش‌شدنی نیست

محمدرضا حسنی، رئیس اداره کارگزینی و توانمندسازی منابع انسانی، با وجود خستگی روزهای خدمت، همچنان روحیه‌ای خستگی‌ناپذیر داشت و با انرژی درباره حال‌وهوای حضور در موکب سخن گفت.

وی اظهار داشت: یک خواسته دلی است؛ وقتی برای ائمه‌مان، برای آقا امام رضایمان، آقا ابوالفضل(علیه‌السلام) و آقا امام حسین(علیه‌السلام) وقت می‌گذاری، احساس آرامش به انسان دست می‌دهد.

حسنی افزود: آن حسی که اینجا وجود دارد، هیچ جای دیگری نمی‌توانی پیدا کنی.

وی درباره پایان این خدمت نیز با نگاهی عمیق گفت: چراغی که برای امام حسین(علیه‌السلام) و ائمه روشن می‌شود، هیچ‌وقت کسی نمی‌تواند خاموشش کند. دست من و شما نیست. اگر کسی حضور ندارد، اینکه توفیق از او گرفته شود، خواست خود آقاست و قطعاً صلاحیتی در آن بوده است.

وقتی «احساسی ندارم» پرده از احساس یک خادم برمی‌دارد

علی خرمی، در ابتدای گفت‌وگو وقتی درباره احساسش از خدمت پرسیده شد، با صراحت و البته کمی شوخی گفت: من احساسی ندارم؛ اما هرچه گفت‌وگو پیش رفت و صحبت از خدمت به زائران و پایان روزهای موکب به میان آمد، همین پاسخ کوتاه رنگ دیگری گرفت و احساس پنهان پشت آن آشکارتر شد؛ گویی برای برخی خادمان، احساسات آن‌قدر عمیق است که در ابتدا ترجیح می‌دهند آن را انکار کنند تا اینکه بخواهند به زبان بیاورند.

توفیقی که آرزو داریم هر سال تکرار شود

مصطفی کیوانی، که به گفته همکارانش «صادره از گلبهار» است، از جمله کارکنانی بود که با خوشحالی از فرصت حضور در موکب سخن گفت و خدمت در این ایام را برای خود یک توفیق دانست.

وی حضور در میان زائران حضرت رضا(علیه‌السلام) را فرصتی ارزشمند عنوان کرد و گفت که از اینکه امسال نیز توانسته در موکب شهدای روحانی در کنار دیگر خادمان حضور داشته باشد، بسیار خوشحال است.

کیوانی خدمت به زائران را فرصتی دانست که شاید نصیب هر کسی نشود و ابراز امیدواری کرد این توفیق در سال‌های آینده نیز ادامه داشته باشد.

فرار دوستانه یک خادم از قاب خبرنگار!

محمد فطرتی، از رانندگان اداره، اما وقتی خبرنگار به سراغش رفت، ترجیح داد فعلاً از مصاحبه فاصله بگیرد و با سرعتی بیشتر از آنچه برای رسیدن به مقصدهای کاری لازم بود، از قاب خبرنگار دور شود!

او اگرچه فرصت گفت‌وگو را به خبرنگار نداد، اما همین فرار دوستانه از مصاحبه نیز در میان این همه روایت، تصویری صمیمی از جمع خادمان موکب ساخت.

در موکب شهدای روحانی، هر خادم سهمی از این میزبانی را بر دوش گرفته است؛ یکی با شستن استکان زائر، دیگری با تعمیر لباس و کفش، آن یکی با پاشیدن گلاب و دیگری با پخت‌وپز و پشتیبانی، اما پشت همه این خدمت‌ها، یک حرف مشترک شنیده می‌شود؛ اینکه خدمت به زائر حضرت رضا(علیه‌السلام) برای این کارکنان، بخشی از وظیفه اداری نیست، بلکه توفیقی است که باید قدر آن را دانست. شاید به همین دلیل است که وقتی سخن از پایان روزهای موکب به میان می‌آید، لبخند بسیاری از خادمان جای خود را به بغض می‌دهد؛ گویی پایان خدمت، پایان یک مسئولیت نیست، بلکه لحظه‌ای است که باید دوباره تا رسیدن روزهای پایانی صفر و شنیدن ندای خدمت، چشم‌انتظار ماند.